Zoals ook te lezen in mijn gedichtenbundel, heb op mijn achttiende pas verteld dat ik in mijn kindertijd misbruikt ben. Dit was uiteraard een immens grote maar ook een super enge stap.
Intussen is het alweer even geleden dat ik er voor het eerst over vertelde en in de tussentijd heb ik een heleboel dingen mogen leren en ervaren.
Voor degene die nog twijfelt om de stilte te doorbreken, of de stap nog niet durft te zetten, hier een aantal dingen die ik had willen weten voordat ik iemand voor het eerst over het misbruik vertelde.
De eerste stap is het moeilijkste
Het voelt nu misschien wel onmogelijk om iemand te vertellen wat jou is aangedaan, zo voelde het voor mij namelijk ook. Op het moment dat ik het voor het allereerst aan iemand vertelde, kon ik de woorden seksueel misbruik amper uitspreken. Het gesprek heeft lang geduurd omdat ik telkens weer even vastliep en tijd nodig had en uiteindelijk heb ik de woorden gefluisterd, zo zacht dat het amper te verstaan was.
De eerste periode bleef het voor mij moeilijk om erover te praten en ik kon niet inzien dat dit ooit beter zou worden. Maar een aantal jaar later kan ik je vertellen dat het écht makkelijker wordt. De enige manier waarop het makkelijker wordt om erover te praten is door het te gaan doen, delen=helen.
Is de stap nog te groot om er over te praten met iemand in je directe omgeving? Weet dat je ook (anoniem) online kan praten over wat je is overkomen. Je hoeft het niet alleen te dragen, maar als praten moeilijk is, kan het ook in kleine stapjes.
Niks is jou schuld
Slachtoffer zijn van seksueel misbruik is nooit een keuze en daarmee draagt het slachtoffer ook NOOIT schuld.
Het hebben van schuldgevoelens komt helaas wel veel voor onder mensen die misbruik mee hebben gemaakt. Vooral nadat mijn herinneringen net op kwamen spelen (maar ook tot vandaag de dag) had ik veel last van gedachtes die de schuld op mij betrokken. ‘Wat nou als ik dit of dat gedaan?’ of ‘Wat nou als ik het eerder aan iemand had verteld?’
Hiermee gaf ik mezelf de schuld van het misbruik en het feit dat het zo lang geduurd heeft.
Hoewel dat soort gedachten soms nog steeds door mijn hoofd spoken, weet ik ondertussen beter.
Zelfs als dat schuldgevoel aan je blijft knagen, weet dat het NOOIT jouw schuld is.
Jij bent de enige die een keuze kan maken over aangifte
Het moment dat ik over het misbruik vertelde, hadden mensen om mij heen een mening over wel of geen aangifte doen. Weet dat jij de enige bent die die keuze kan maken en maak die keuze dan ook voor jezelf. Ga bij jezelf na waarom je wel of geen aangifte en maak een keuze waar je zelf achter staat. Voel ook geen haast om zo snel mogelijk een keuze te maken. Deel met iemand die je vertrouwd wat je hierover denkt en hoe je je er bij voelt. Misschien kan diegene je helpen om je gedachten op een rijtje te zetten zodat jij uiteindelijk een weloverwogen keuze kan maken. Maak dan ook de keuze die goed is voor jou. En wat dat is verschilt voor iedereen dus vergelijk je zeker niet met een ander.
Je bent niet alleen
Weet dat er altijd mensen zullen zijn die je geloven en die je zullen steunen. Je bent nooit alleen. Lukt het nog niet om er met de mensen in je directe omgeving over te praten, zijn er ook online platformen waar je (anoniem) terecht kunt voor hulp. Ook kun je hiervoor bij je huisarts terecht.
Je bent nooit alleen en vanaf het moment dat jij je geheim gaat delen zal je het ook niet meer alleen hoeven dragen.
Dit had jij nooit moeten overkomen en je hoeft het niet alleen te dragen. Vele handen maken licht werk, dus zoek een paar handen die je kunnen helpen, ik weet zeker dat ze er zijn.
(anoniem) hulp nodig?
Centrum seksueel geweld https://centrumseksueelgeweld.nl/chat-met-het-centrum-seksueel-geweld/
Dit zijn een aantal dingen die ik de afgelopen jaren heb mogen leren. Zoals al eerder benoemd kon ik er aan het begin amper over praten en nu, een aantal jaar later praat, schrijf en blog ik erover. Dus ik kan je echt uit ervaring vertellen, hoe onmogelijk het ook lijkt, het wordt echt makkelijker om erover te praten. De enige manier waarop je het makkelijker maakt is door het te gaan doen. Je hoeft het niet ineens van de daken te schreeuwen (ook al mag dat wel). Maar je kan ook heel klein beginnen. Elke stap is er een!
Liefs,
Nadia