Seksueel misbruik, nou niet echt een onderwerp waar de gemiddelde mens het dagelijks over heeft. Mensen gaan het liever uit de weg. En als het er ooit wel over gaat, is het beeld vaak ‘die enge man in de bosjes als je ’s avonds laat alleen over straat gaat’. Helaas is dat beeld vaak niet waar. Veel vaker is de dader een bekende van het slachtoffer, maar daar willen mensen al helemaal niet over nadenken. Het idee dat 80% van de daders een bekende is van het slachtoffers, maakt de wereld ineens een heel stuk enger en naarder, dus kijken we er liever voor weg.
De drempel kan dan ook erg hoog zijn om het gesprek erover te beginnen. Al helemaal als het jou overkomen is. Ik weet nog dat ik, in de periode dat ik er zelf amper over kon praten, enorm opkeek tegen mensen die dat wel deden. Ik had bewondering voor de mensen die wel hun mond open trokken, niet alleen naar hun omgeving, maar naar de hele wereld. Zou ik dat ook ooit durven?
Toch heb ik uiteindelijk de kracht gevonden om de stilte te doorbreken. De eerste stap was natuurlijk mijn verhaal delen met de mensen in mijn directe omgeving, maar in eerste instantie vroeg ik hen dit met niemand anders te delen. Ik was er nog niet klaar voor dat mijn verhaal de wereld in ging. Ondertussen ben ik daar verder in, ik schrijf immers dit blog en heb er een gedichtenbundel over uitgebracht. Maar wat maakt dat ik op dit punt ben gekomen?
Een groot motivatiepunt in het willen delen van mijn verhaal onstond nadat ik erachter kwam dat ik niet de eerste in mijn familie ben die misbruik mee heeft moeten maken. In eerste instantie maakte mij dit intens verdrietig (wat het ook is). Misbruik loopt als een soort rode draad door de familie heen. Niemand voor mij heeft zich daar ooit over uitgesproken naar de buitenwereld. Altijd is dat de doofpot in gegaan en dat doet pijn. Als ook maar 1 persoon wel iets gezegd had, al was het alleen tegen mijn moeder, had mij dit misschien nooit hoeven overkomen. Dan had mijn leven er nu compleet anders uit gezien. Na hier een poos intens verdrietig over te zijn geweest, realiseerde ik me dat dit verdriet er mocht zijn, maar dat enkel in dit verdriet blijven hangen me niet verder ging helpen. Ik besloot dat ik iets wilde doen. Dan was ik maar de eerste die WEL mijn mond open trok, hoe onnatuurlijk het ook voelde. Dan was ik maar het zwarte schaap van de familie, erg thuis binnen de familie voelde ik me toch niet. Ik besloot wel mijn mond open te trekken voor alle kleine meisjes en jongens die beschermd moeten worden, die niemand in hun omgeving hebben die dat voor ze doet. Want helaas zijn er meer families waar het zo gaat. Niet alleen families maar ook op andere plekken komt het voor, denk aan docenten, een sportcoach of een buurman. Ik besloot de stilte te doorbreken, voor alle meisjes en jongens die het, net als kleine Nadia verdienen om beschermd te worden.
Jaren eerder was ik begonnen met het schrijven van gedichten, maar dat had ik altijd voor mezelf gedaan. De wens en drive om mijn verhaal te delen ontstond en heel voorzichtig begon ik iets van mijn gedichtjes te delen op social media. Vooral op tiktok kreeg ik daar ontzettend veel positieve reactie op. Mensen die aangaven er veel steun en herkenning uit te halen. Mensen die vroegen of ze mijn gedichten mochten herplaatsen. Prive berichtjes van mensen die hun verhaal nog niet durfden te delen maar enorm geraakt waren door mijn gedichten. Daar deed ik het voor! Ik was zwaar verbaasd toen ik de vraag kreeg of een van mijn gedichten gebruikt mocht worden voor een benifiet concert in Belgie. Zelf was ik helaas niet in staat om het bij te wonen, maar ik heb er wel beelden van gezien en wauw, wat voelde het als een eer dat mijn gedicht daarvoor gebruikt werd.
De wens ontstond om al mijn gedichten te verzamelen. De helft in een gekoesterd notitie boekje. Een deel op rondzwervende blaadjes en nog een deel ergens in mijn notities op mijn telefoon. Ik verzamelde ze allemaal bij elkaar en maakte het compleet met mijn levensverhaal door middel van stukken tekst er doorheen. Het daadwerkelijk uitgeven van mijn bundel bleek nog niet zo simpel maar gelukkig kreeg ik hulp van een lieve vriendin die de layout en illustraties van het boek verzorgd heeft🩷
Toen het eindelijk zover was, was ik doodnerveus. Ik was op social media ondertussen het een en ander gaan delen. Mijn directe omgeving was op de hoogte. Maar een fysiek boek, dat iedereen die maar wil straks kan bestellen? Dat was toch ineens wel heel spannend. Ook kreeg ik een aanbod om met mijn boek en mijn verhaal in de regionale krant te komen. Dat aanbod kon ik niet afslaan, hoe eng ik het ook vond. Een van de dingen die ik met mijn boek wilde bereiken was het onderwerp misbruik meer bespreekbaar maken en dit was een mooie kans. Ik was ontzettend gespannen voor het intervieuw. Daar zit je dan, met een intervieuwer tegenover je, die je helemaal niet kent, die dan ineens best persoonlijke vragen gaat stellen. Dan was ik ook nog eens bang de verkeerde antwoorden te geven, Terugkijkend op dat moment denk ik, er was geen verkeerd antwoord. Ik zat daar om mijn verhaal te delen en niks daarin is fout. Mijn verhaal is mijn verhaal en mijn verhaal mag gehoord worden hoe het is. Daar hoef ik geen antwoorden voor in te studeren of te bedenken wat ‘goed’ of ‘fout’ of wat een ‘beter’ antwoord geweest zou zijn. Mijn verhaal mag er zijn zoals het is. Ik heb niet gekozen voor wat mij is overkomen. Het is niet mijn fout en ik hoef het niet in stilte te dragen. Mijn verhaal mag gehoord worden en die van jou ook. Dus voor degene die twijfelt om door te vechten in stilte of zijn verhaal te delen (met wie dan ook, het hoeft niet meteen de hele wereld te zijn, 1 iemand is ook genoeg) je hoeft het niet alleen te dragen. Jou verhaal verdient het om gehoord te worden❤️