Vele zullen het misschien herkennen. Jarenlang zat ik vast in het systeem. Van kliniek, naar kliniek, naar ziekenhuis. Van de ene naar de andere behandelaar en allemaal hadden ze een andere mening, aanpak en beleid. Behandelaar na behandelaar zei; ‘Dit gaat werken’ en ‘Ik kan je helpen.’ Om na verloop van tijd tot de conclusie te komen dat ze niet meer wisten wat ze moesten. Dit resulteerde in teleurstelling. Maar erger nog, dit resulteerde erin dat ik door behandelaar na behandelaar ontzettende pijnlijke opmerkingen kreeg. Ik zou “niet te behandelen” zijn en “te complex”. Ik was “te getraumatiseerd” voor traumabehandeling. Op mijn 19e kreeg ik door een psychiater te horen dat ik de rest van mijn leven in klinieken door zou brengen. Een aantal jaar later kwam er een enthousiaste ervaringsdeskundige op mijn pad, die ervan overtuigd was, dat ze mij beter kon leren omgaan met mijn herbelevingen en wegrakingen. Na twee gesprekken kreeg ik te horen dat ik maar moest accepteren dat dit ‘gewoon’ bij mij hoorde. Ook kreeg ik bij meerdere instellingen te horen dat ik “toch nooit meer zou kunnen herstellen van mijn eetstoornis.” Niemand bood eetstoornisbehandeling voor ze deze conclusie trokken, dit was enkel op basis van mijn dossier. Vaak was de conclusie al getrokken voor ze mij gesproken of gezien hadden. Dat alles, terwijl ik eigenlijk alleen maar iemand wilde die naar me luisterde, zonder te oordelen, zonder te willen oplossen en vooral zonder me te vertellen hoe de rest van mijn leven eruit zou zien.
Behandelaar na behandelaar schetste een donker toekomstbeeld voor mij. En dat bij een meisje dat al enorm worstelde om uberhaubt de dag door te komen. Naar de toekomst kijken durfde ik amper. Het voor mij geschetste toekomstbeeld ging ik na verloop van tijd aannemen als waar. Ik had al weinig hoop en vertrouwen in verbetering, maar wanneer ik die wel voelde, werd deze verpletterd door de mening van anderen. Al zo lang ik me kon herinneren, worstelde ik met suicidaliteit, maar met dit toekomstbeeld wilde ik al helemaal niet leven. En beter dan dit wordt het nooit, toch?
Jarenlang heb ik dat geloofd. Heb ik rondgelopen met een doodswens. Met het geloof dat het voor mij nooit meer beter gaat worden. Er was altijd al dat stemmetje in mijn hoofd dat dat dacht, maar die externe bevestiging deed dat alleen maar groeien. Mijn doodswens en de overtuiging dat het voor mij nooit meer beter zou worden, nam alles over. Zo ver, dat ik er een paar weken terug bijna niet meer was geweest. Het afgelopen jaar was de dood, mijn dood, het grootste thema in mijn leven. Het was een onderwerp waar over gesproken kon worden. Met mijn behandelaren, maar ook met mijn directe omgeving. Er werd dan ook veel over gesproken. Het was realiteit, niet meer alleen in mijn gedachten. Voor iedereen die iets verder weg stond (en mijn socials), heb ik het verzwegen. Dat vond ik niet nodig. Het voelde als iets van mij (en de mensen die dichtbij mij stonden) en ik wilde online niet die negativiteit uitstralen. Waar ik ervan overtuigd was dat het voor mij nooit meer beter zou worden, dat ik geen andere optie had dan de dood. Dat mijn enige alternatief was de rest van mijn leven ondraaglijk lijden. Is dat nooit wat ik geloofd heb voor anderen. Voor anderen zag ik hoop, mogelijkheden op herstel en ik wilde niemand meenemen in mijn negatieve sleur, dus besloot ik niks te delen over hetgene wat mijn leven overnam. Wat maakte dat ik me online erg terugtrok.
Ik had alles geregeld. Mijn omgeving had (zover dat kan) mijn keuze geacepteerd. Ze zagen hoe elke dag voor mij lijden was, al jarenlang. Niemand gunde mij de dood, maar iedereen gunde mij de rust waar ik zo naar verlangde. Ik was er 100% van overtuigd dat ik er nu niet meer zou zijn. Ik was opgestreden. Na jaren overleven, vechten en zoeken naar een manier om mijn dagen draaglijker te maken, kon ik niet meer. Ik wilde niet meer en sprak dit dan ook regelmatig uit. Zelf had ik geacepteerd dat dit het einde zou zijn. Ik gunde mezelf de rust, die ik dacht in het leven nooit te kunnen vinden. Samen met de mensen om mij heen praatte ik er veel over en regelde we de dingen die ik nog geregeld wilde hebben. In wat ik dacht dat mijn laatste dagen zouden zijn, heerste er rust. Dat waren de exacte woorden van de thuiszorgverpleegkundige tegen de huisarts; ‘er heerst rust in huis.’ Dat was ook zo. Er hing een aangename rust. Mijn omgeving was veel bij mij, steunde mij en ik haalde rust uit het idee dat ik bijna echt mijn rust mocht gaan vinden.
Toch ben ik er nog. Niemand had verwacht dat ik nog van gedachten zou veranderen, ikzelf al helemaal niet. Mijn doodswens zat zo ontzettend diep. Hij was voelbaar voor iedereen die om mij heen stond, anders hadden ze mijn keuze niet geaccepteerd. Tegen alle verwachtingen in is er last minute iets veranderd. Precies omschrijven wat kan ik niet. Terwijl ik balanceerde op het randje van de dood, is ergens in mij dat lichtje weer gaan branden. Een lichtje waarvan ik dacht dat die niet meer bestond. Nu ik een aantal weken herstellende ben en fysiek steeds weer meer kan, snap ik nog steeds niet wat er precies gebeurd is. Kan ik het een bijna dood ervaring noemen? Ik vind dat een erg beladen woord om er aan te hangen, maar dat is wel hoe het voor mij voelt. Ergens vond ik een stukje rust. Dacht ik dat ik al heen gegaan was. Dacht ik dat ik daar mijn rust vond. Rust waar ik van overtuigd was dat ik deze in mijn leven nooit zou kunnen ervaren.
Ik kan wel zeggen dat ik me een ander persoon voel dan een aantal maanden geleden. Ik herinner me nog heel goed de zwaarte die elke seconde van de dag bij zich droeg. Wat voor een enorm grote opgave het was om een dag door te komen. Hoe eindeloos een dag kon voelen. Hoe werkelijk waar niks die zwaarte kon verlichten. Die grote zwaarte die maakte dat ik niet meer kon, niet meer wilde en dat ik geloofde dat niet meer bestaan beter was.
Dat voelt nu anders. Niet meer elke seconde draagt zoveel zwaarte bij zich. Niet elke dag voelt meer eindeloos en ondraaglijk. En ik moet zeggen, mijn dagen gaan gevoelswaardig sneller dan een tijd geleden. Ik kan de kleine dingen weer waarderen. Weer zelf Hope uitlaten, kunnen ervaren als een fijn momentje. Kunnen genieten van de zon op mijn huid nadat ik weken alleen maar op bed heb kunnen liggen. Wakker worden en niet meteen wensen dat de dag al om is. Het voelt als een wereld van verschil. En hoe die ontstaan is? Door mijn bijna dood ervaring? Of toch door iets anders? Ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat ik deze verandering met beide handen aanneem.
Is nou ineens alles beter? Nee, zeker niet. Ik loop nog steeds tegen dingen aan. Niet al mijn problemen zijn ineens als sneeuw voor de zon verdwenen. Nog steeds ben ik bang morgen wakker te worden en dezelfde zwaarte te ervaren die ik jaren met me mee heb gedragen. Ondertussen zijn we een paar weken verder en gelukkig is hij nog niet terug gekomen. Betekend dat het nooit gaat gebeuren? Geen idee, maar zolang het niet zo is, geniet ik daar van.
Een bepaalde zwaarte zal ik denk ik altijd met me mee dragen. Maar hij is niet meer zo alles overheersend als eerst. Kleiner dan dat hij nu is, kan hij denk ik wel worden, maar daarvoor zal ik hard aan de bak moeten. Niet meer binnen het systeem waarin ik zo hard vastgelopen ben. Ik ben van mening dat dat me niet meer verder gaat helpen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dankbaar voor de dingen die het me wel gebracht heeft en de waardevolle mensen die ik heb mogen leren kennen. Maar al bij al heeft het me meer gekost dan het me gebracht heeft. Ik zal heel veel dingen anders gaan moeten aanpakken dan voorheen. Gelukkig heb ik een enorm waardevolle kans gekregen om aan deze reis naar een beter leven voor mezelf te beginnen.
Maar wie ben ik dan eigenlijk zonder doodswens? Wie ben ik buiten het zorgsysteem waar ik jaren in vastgelopen ben? Wat wil ik doen met mijn leven? Allemaal grote vragen, maar wel vragen waar ik de komende periode, in kleine stapjes, antwoorden op ga zoeken. Wil je meekijken in mijn zoektocht naar wie ik nou eigenlijk ben? Wil je mij volgen in hoe ik mijn leven weer herbouw, nadat ik het volledig opgegeven had en maandenlang naar het einde van mijn leven toe heb gewerkt? Houdt dan zeker deze pagina in de gaten! Deze pagina is zowel een kijkje voor jullie in mijn proces, als een plek voor mezelf om te kunnen schrijven en reflecteren tijdens deze reis✨️
Heel veel liefs,
Nadia💜