Ik heb vast al eerder geschreven over hoe Hope mij spiegelt. Vrijwel iedere hulphond spiegelt zijn/haar baasje. Maar iedere hulphond doet zich op zijn eigen manier en spiegelt andere dingen van zijn baasje. Elk hulphondteam is hierin uniek en dat is nou juist zo krachtig hieraan. Een hulphondteam spreekt vaak samen 1 taal, waar de rest van de wereld niet altijd evenveel van zal begrijpen. Natuurlijk zijn er een aantal mensen die mij en Hope goed kennen, die een deel van zijn signalen zullen oppikken, maar ook zij zullen ze lang niet allemaal begrijpen. Zij kunnen namelijk niet voelen wat er in mij gebeurt, Hope wel. Laat staan de buurman, of de persoon die voor mij in de rij staat in de supermarkt. Voor hen spreken Hope en ik onderling een totaal onverstaanbare taal. Soms is het vervelend zo niet begrepen te worden door de buitenwereld. Maar soms is het zo fijn dat zijn signaal, zijn weerspiegeling van wat er in mij gebeurt, niet te lezen is door iedere persoon die we tegenkomen. Het is iets van alleen ons. Het is onze taal en die van niemand anders.
Hope is altijd enorm goed geweest in mij aanvoelen. Zoals ik in een eerder blog beschreef heb ik tijdens ons traject mogen leren zijn signalen beter te begrijpen. Eigenlijk hebben we tijdens dat traject samen onze taal mogen ontwikkelen. Gedurende dat traject ontstond er betere communicatie tussen ons en daardoor een betere connectie. Ondanks ik enorm mijn best deed de connectie met Hope te behouden en we ook ergens wel een connectie hielden, was deze de laatste maanden niet puur meer. Ik raakte namelijk volledig de connectie met mezelf kwijt. En Hope is echt niet voor de gek te houden. Hij voelde als geen ander dat ik mezelf kwijt was. Hij werd waakser, weigerde met momenten om alleen met mij naar buiten te gaan. Mijn hoofd was dan te ver weg van het hier en nu om veilig naar buiten te kunnen. Meneer zette dan geen stap buiten de deur, tot er iemand anders met ons mee kon. Ook wanneer dat betekende dat hij uren moest wachten op zijn wandeling. Hij gaf er niks om, ik wel. Hij kwam vaak bij me liggen, om over me te waken, maar echt komen knuffelen deed hij niet meer. Het verliezen van de connectie met mezelf maakte dat ik Hope ook een stukje kwijtraakte. Hij was er nog altijd voor mij en ik voor hem, maar op een andere manier. Het oprechte contact was weg.
Nu ik een langzaam maar zeker de connectie met mezelf weer aan het opzoeken ben, merk ik dat Hope daar meteen op reageert. We kunnen samen zoveel meer in het moment zijn tijdens onze wandelingen en daar samen van genieten. Hij komt me weer echt even opzoeken om te knuffelen en ik ben in staat om daar bewuste momentjes van te maken, in plaats van hem even een aai te geven terwijl mijn hoofd heel ergens anders is. Hetzelfde geldt voor samen spelen. Ik kan met hem in het moment zijn en dat zie je direct terug aan hem. Hij wordt zoveel vrolijker van even samen spelen en zoekt mij vaker op hiervoor in plaats van een ander. Hij was opzoek naar die oprechte connectie die hij bij mij een tijdje niet heeft kunnen vinden. Ergens is het besef dat ik hem dat niet heb kunnen geven enorm pijnlijk. Voor mijn gevoel deed ik alles wat ik kon. Genoeg beweging en vrije tijd, eten, drinken, met hem spelen en knuffelen. Maar ik deed dat allemaal terwijl ik met mijn hoofd niet bij hem was en dat heeft hij zo goed doorgehad. Ik kan me daar eindeloos schuldig over voelen. Tegelijkertijd is het intens mooi om te zien hoe hij mee opleeft nu ik langzaam maar zeker weer meer in contact kom met mezelf. Op de moeilijke momenten laat hij me zien waar ik het voor doe. Voor dat oprechte contact samen. Want samen is altijd beter dan alleen. En als ik me weer af ga sluiten, gaat hij dat ook weer doen. Daar wordt niemand beter van. Vanaf nu gaan we weer samen verder ventje. Stapje voor stapje, pootje voor pootje, komen wij er wel❤️🐾