Vandaag was het dan eindelijk zo ver, na jaren aan onverklaarbare klachten, eindeloos veel artsen die deze klachten dan maar afschreven op mijn psychische problemen, kreeg ik vandaag een verlossend telefoontje.
Afgelopen mei kon ik eindelijk gezien worden door een specialist, zei was mijn second opinion. Zij vroeg wel het juiste onderzoek aan, wat begin deze maand plaatsvond en vandaag kreeg ik daar dan eindelijk de uitslag van.
Ik kan je eerlijk vertellen dat ik daar later vandaag nog wel een traantje over heb gelaten. Wat ik zelf eigenlijk al jaren wist, wordt nu eindelijk erkend door een arts. Vanaf vandaag heb ik OFFICIEEL de diagnose POTS. Ik had nooit gedacht zo blij te zijn met een diagnose, maar het is zo’n enorme opluchting dat mijn klachten eindelijk erkend worden. Al is POTS een chronische ziekte en zal ik er dus de rest van mijn leven mee moeten leven, zal ik niet langer hoeven vechten om geloofd te worden. Heb ik nu zwart op wit staan dat mijn klachten welledig echt en niet psychisch zijn. En dat is voor vandaag wel even een feestje waard!