Soms zijn er van die dagen en eigenlijk is het elke dag wel een beetje aanwezig, dat ik een intense golf verdriet voel voor kleine ik.
Dan zie ik dat kleine meisje voor me, dat niks begreep van de wereld. Dat meisje dat woorden nog niet kende die hoorden bij vreselijke dingen die haar aan werden gedaan. Dat meisje dat nog niet wist, wat voor gevolgen dit vreselijke misbruik later in haar leven zou hebben. Een meisje dat alleen maar kon wensen te verdwijnen of in ieder geval onzichtbaar te worden, zodat de mensen die haar pijn deden haar nooit meer konden vinden.
Ik zou zo graag willen dat ik dit meisje vast kon houden, haar kon vertellen dat alles wat haar wordt aangedaan niet haar schuld is. Ik zou zo graag willen dat ik haar veiligheid kon bieden, maar het liefst van alles zou ik willen dat ik ervoor kon zorgen dat zij al deze gruwelijke dingen nooit mee hoeft te maken.
Ik zou willen dat ik naar die foto kon kijken en een onschuldig, vrolijk meisje te zien met licht in haar ogen. Een meisje met mooie jeugd en een mooie toekomst in het vooruitzicht. Maar ik kan enkel naar die foto kijken met verdriet. Ik zie een meisje die heel veel pijn en verdriet wegstopt achter haar lach. Ik zie een onschuldig klein meisje en kan niks anders dan me afvragen waarom niemand op deze wereld haar beschermd heeft. Waarom niemand de pijn achter haar masker zag. Waarom niemand alle signalen die wel afgegeven zijn, bij elkaar opgeteld heeft en het sommetje heeft opgelost? Of zijn er wel mensen die in die tijd vermoedens hebben gehad, maar hebben die mensen niks durven zeggen, of niet geweten hoe? Hebben zij het een keer van zich af geschud en gedacht, “nee, dat zal vast niet”, terwijl ik jarenlang misbruikt werd en enkel kon wensen dat iemand mijn pijn zag en mij veiligheid zou bieden.
Soms zijn er van die dagen, dat ik overspoeld raak door deze vragen en deze pijn, andere dagen zijn ze sluimerend op de achtergrond aanwezig, maar weg zijn ze nooit.
De tijd terugdraaien en mijn eigen verleden veranderen kan niet. Wat ik wel kan doen en wat ik dan ook zeker wil doen, is mijn verhaal delen, ook de donkere, lelijke en zware stukken. Ook dit soort dingen. Ik wil meer aandacht vragen voor dit onderwerp omdat er op de dag van vandaag zoveel andere kinderen zijn die een soortgelijke jeugd als ik doormaken. Zij hebben iemand nodig in hun omgeving die de pijn achter hun masker ziet. Iemand die wel over de moeilijke onderwerpen na wil denken en de moeilijke gesprekken aan wil gaan om een kind in veiligheid te stellen en de juiste hulp te bieden. Niemand kan dit meer voor mij doen, maar er zijn zoveel anderen die deze hulp nu heel hard nodig hebben.