Zoals ik hier al eens eerder beschreef, heb ik Hope zelf, onder begleiding van een hulphondorganisatie, opgeleid. Makkelijk was dat zeker niet, maar uiteindelijk was dat het zeker waard!
In 2021 is Hope geslaagd voor zijn examen en was hij een gecertificeerde hulphond. Echter pastte de manier van werken van de hondenschool waar wij toen zaten niet helemaal bij ons. Er mistte iets. Ik wist dat Hope en ik meer konden als team, maar de juiste handvaten om dit uit te voeren ontbraken en de hondenschool kon ons deze niet geven. Na lang twijfelen en dingen uitzoeken heb ik in 2023 uiteindelijk de stap gezet om te wisselen van organisatie. Dat was een ontzettend grote stap om te zetten, maar terugkijkend ben ik zo dankbaar dat ik deze stap heb durven zetten.
Toen wij in 2023 ons traject startte bij Dutch Assistance Dogs werd Hope dus weer hulphond in opleiding. Veel mensen vroegen aan mij of het niet gek voelde om een stap terug te doen. Eigenlijk was het een stap vooruit. Ik stelde me open om verder te leren. Om echt te gaan leren naar Hope te luisteren en het roer volledig om te gooien. Dat daar bij hoorde dat er weer een L op zijn hesje zou staan, betekende niet dat we een stap terug deden. Door die L was Hope niet ineens verleerd wat hij al kon. We gingen het traject aan om verder te groeien. Afgelopen mei hebben wij de eindcertificering gehaald en sindsdien is Hope dus weer een gecertificeerde hulphond. Maar hoe was de weg daar naartoe?
Ik kan je verklappen, de weg erheen was niet makkelijk. Om eerlijk te zijn had ik het onderschat. Hope was ondertussen geen eigenwijze puber meer en kende de basis goed uit zijn vorige opleiding. Toch voelde ik dat er iets miste, er miste iets in onze communicatie. Maar dat dat probleem en de oplossing daarvoor vooral in mijn gedrag lag, had ik dan weer niet voorzien.
Al heel snel in het traject bleek dat Hope de basis inderdaad goed beheerste. Ons eerste rondje door de supermarkt met onze coach gedroeg hij zich voorbeeldig. Ik daarin tegen, gedroeg me niet zo voorbeeldig, liet mijn coach mij vrij snel weten. Voorheen had ik geleerd dat de verwachting was dat Hope het hele supermarkt bezoekje netjes naast mij liep. Daardoor had ik mezelf onbewust aangeleerd continue zijn lijn korter te pakken. ‘Laat die lijn nou eens los.’ Heb ik denk ik wel 30 keer gehoord in dat ene rondje door de winkel. Tot we naar de kassa gingen. De winkel had geen zelfscan kassa, in de rij staan dus, een hele verschrikking voor mij. Ik kreeg de opdracht om, terwijl we in de rij stonden, Hope de gehele lengte van de lijn te geven. ‘Kijk maar eens wat hij doet.’ Ik moest mezelf er continue aan herinneren om die lijn niet binnen te gaan lopen halen. Maar wat deed Hope met deze vrijheid? Hij bleef niet, zoals mij voorheen aangeleerd, super netjes naast mij staan. Eerst gaf mij dat paniek. “Zie je wel, anders luisterd hij niet” dacht ik. Dat bleek echter niet waar. Recht voor mij stond iemand, die voor mij toch wel heel erg dichtbij stond. Hope besloot, volledig uit zichzelf steeds een stapje naar voren te doen en creerde daarmee steeds iets meer ruimte tussen mij en de persoon die voor mij stond. ‘Zag je wat hij deed?’ vroeg mijn coach toen we de winkel uit liepen. Ik was nog een beetje verbaasd. Al die tijd al was ik aan het proberen om Hope op commando te laten blocken. Maar telkens als ik hem tussen mij en iemand anders in zette, was hij daar binnen een paar tellen weer weg. Blijkbaar was alles wat hij nodig had de ruimte en het vertrouwen om het uit zichzelf te kunnen doen. Geen strakke riem, geen netjes naast moeten lopen. Ruimte en vertrouwen.
Nog altijd vind ik dit voorbeeld enorm symbool staan voor ons hele traject. Ik dacht dat er iets miste, dat Hope nog iets moest leren. Maar eigenlijk was ik degene die nog iets moest leren. Ik moest gaan leren om Hope de vrijheid en het vertrouwen te geven zodat hij zijn eigen keuzes kon maken. Naar mate we deze werkwijze langer toepaste, zag ik Hope zijn zelfvertrouwen enorm groeien en hem enorm opbloeien. Na een paar maanden zei ik tegen mijn coach; ‘het is alsof ik een totaal andere hond heb gekregen’ Hoe meer ik op Hope ging vertrouwen, hoe meer ik zijn zelfvertrouwen zag groeien. Hij zat duidelijk veel beter in zijn vel en alleen dat al is me de hele wereld waard.
Hoewel het me ontzettend goed deed Hope zo op te zien bloeien, viel de rest van het traject iets zwaarder. Ik moest niet alleen Hope de ruimte geven zijn eigen keuze’s te maken, ik moest ook leren om op hem te vertrouwen en vooral naar zijn signalen te luisteren. Dat vroeg veel van mij. “Ik kan nog wel even door” was voorheen mijn eerste reactie wanneer Hope signaleerde. Ik val er nog niet bij neer, dus dan kan het nog wel even toch? Dat was in ieder geval mijn insteek. Die mindset loslaten en 100% op Hope zijn signalen gaan vertrouwen was een heel proces voor mij. Hope voelt eerder dan ik aan dat er iets aan de hand is. Zelfs wanneer ik wel al voel dat er iets, had ik nog de neiging om door te blijven gaan en nu moest ik leren om naar Hope zijn vroegtijdige signalen te luisteren.
Op een dag zei ik tegen mijn coach dat Hope altijd zo ‘vervelend’ was in de supermarkt en al helemaal niet meer mee naar huis wilde lopen. Iedere keer weer was dit een heel gevecht, terwijl de winkel maar 10 minuten lopen van huis was. Ik ging met dit probleem naar mijn coach, hopende dat ze een oplossing had om Hope makkelijker mee naar huis te krijgen na het boodschappen doen. Het gesprek eindigde erop dat de oplossing wederom lag bij mij. Hope zijn gedrag was niet het probleem. Het probleem was dat boodschappen doen voor mij fysiek eigenlijk veel te zwaar is vanwege mijn POTS, laat staan daarna ook nog naar huis te lopen. Hope was dat keihard aan het aangeven en eerlijk, hij had gelijk. Ik voelde het eerste gedeelte van de winkel al dat mijn lichaam volledig op was, maar boodschappen doen was iets dat ‘moest’ dus kon het niet anders en vond ik dat Hope maar gewoon mee moest lopen. Hope dacht daar uiteraard anders over en achteraf gezien kan ik niet anders dan zeggen, je had al die tijd gelijk. In plaats van een oplossing om Hope makkelijker mee naar huis te krijgen, ging ik die dag naar huis met het advies om iets te doen wat ik al heel erg lang aan het uitstellen was; het aanvragen van mijn rolstoel.
Het heeft de nodige tijd gekost, maar uiteindelijk heb ik geleerd om op Hope zijn signalen te vertrouwen. Ookal voel ik niet altijd zelf dat er iets, uiteindelijk heeft Hope altijd gelijk. Vroegtijdig naar Hope zijn signalen luisteren is moeilijk, het vraagt mildheid naar mezelf en als dat te moeilijk is, doe ik het voor Hope. Hij doet zo hard zijn best om mij te helpen, hoe kan ik zijn signalen dan negeren? En heel eerlijk, het werkt. Door vroegtijdig naar Hope zijn signalen te luisteren, overvraag ik mezelf minder, wat zorgt voor minder escalatie van klachten. En Hope, hij heeft mij laten zien hoe veel hij kan. Hoe veel hij aanvoelt en hoeveel hij eigenlijk weet. Maar vooral hoeveel puurder onze band is nu onze communicatie en vertrouwen zoveel beter is en eerlijk, dat is zoveel meer waard dan een diploma❤️
