ɪᴋ ᴡɪʟ ᴅᴀᴛ ᴊᴇ ᴡᴇᴇᴛ
ᴅᴀᴛ ʜᴇᴛ ɴɪᴇᴛ ɢᴀᴀᴛ ᴏᴍ ᴡᴀᴛ ɪᴋ ᴇᴇᴛ
ʜᴇᴛ ɪꜱ ɢᴇᴇɴ ʟᴇᴠᴇɴꜱꜱᴛɪᴊʟ
ᴏꜰ ᴇᴇɴ ᴇxᴛʀᴇᴇᴍ ᴅɪᴇᴇᴛ
ɪᴋ ᴡɪʟ ᴅᴀᴛ ᴊᴇ ᴡᴇᴇᴛ
ᴅᴀᴛ ɪᴋ ᴍᴇ ᴇʀ ꜱᴛɪᴇᴋᴇᴍ ʙᴇꜱᴛ ᴡᴇʟ ᴠᴏᴏʀ ꜱᴄʜᴀᴀᴍ
ᴠᴏᴏʀ ᴅɪᴇ ᴋʀᴏɴᴋᴇʟ ɪɴ ᴍɪᴊɴ ʙʀᴇɪɴ
ᴍᴀᴀʀ ᴏᴏᴋ ᴠᴏᴏʀ ᴍɪᴊɴ ʟɪᴄʜᴀᴀᴍ
ɪᴋ ᴡɪʟ ᴅᴀᴛ ᴊᴇ ᴡᴇᴇᴛ
ᴅᴀᴛ ʜᴇᴛ ɴɪᴇᴛ ɢᴀᴀᴛ ᴏᴍ ᴅᴜɴ ᴡɪʟʟᴇɴ ᴢɪᴊɴ
ᴏꜰ ᴏᴍ ᴀʟ ᴅɪᴇ ᴍᴏᴅᴇʟʟᴇɴ
ᴅɪᴇ ᴅᴏᴇɴ ᴀᴀɴ ᴅᴇ ʟɪᴊɴ
ɪᴋ ᴡɪʟ ᴅᴀᴛ ᴊᴇ ᴡᴇᴇᴛ
ᴅᴀᴛ ʜᴇᴛ ᴢᴏᴠᴇᴇʟ ᴍᴇᴇʀ ɪꜱ
ᴇᴇɴ ɢᴇᴠᴇᴄʜᴛ ɪɴ ᴍɪᴊɴ ʜᴏᴏꜰᴅ
ᴇᴇɴ ᴍᴇɴᴛᴀʟᴇ ᴄʀɪꜱɪꜱ
ɪᴋ ᴡɪʟ ᴅᴀᴛ ᴊᴇ ᴡᴇᴇᴛ
ᴅᴀᴛ ʜᴇᴛ ɢᴀᴀᴛ ᴏᴠᴇʀ ᴘɪᴊɴ
ᴠᴇʀᴅʀɪᴇᴛ ᴇɴ ᴅᴏᴏᴅꜱᴀɴɢꜱᴛ
ɴɪᴇᴛ ᴍᴇᴢᴇʟꜰ ᴡɪʟʟᴇɴ ᴢɪᴊɴ
ɪᴋ ᴡɪʟ ᴅᴀᴛ ᴊᴇ ᴡᴇᴇᴛ
ᴅᴀᴛ ʜᴇᴛ ɢᴀᴀᴛ ᴏᴠᴇʀ ᴠᴇʀᴍɪᴊᴅɪɴɢ
ᴠʟᴜᴄʜᴛᴇɴ ᴠᴀɴ ᴅᴇ ʀᴇᴀʟɪᴛᴇɪᴛ
ᴅᴇ ᴇᴇᴛꜱᴛᴏᴏʀɴɪꜱ ᴀʟꜱ ᴀꜰʟᴇɪᴅɪɴɢ
ɪᴋ ᴡɪʟ ᴅᴀᴛ ᴊᴇ ᴡᴇᴇᴛ
ᴅᴀᴛ ɪᴋ ꜱᴛɪᴇᴋᴇᴍ ᴅᴏᴏᴅꜱʙᴀɴɢ ʙᴇɴ
ʙᴀɴɢ ᴠᴏᴏʀ ʜᴇᴛ ʟᴇᴠᴇɴ
ɪᴋ ʜᴇᴛ ʟɪᴇꜰꜱᴛ ʜᴇᴇʟ ʜᴀʀᴅ ᴡᴇɢ ʀᴇɴ
ɪᴋ ᴡɪʟ ᴅᴀᴛ ᴊᴇ ᴡᴇᴇᴛ
ᴅᴀᴛ ʜᴇᴛ ᴇᴄʜᴛ ɴɪᴇᴛ ɢᴀᴀᴛ ᴏᴍ ᴇᴛᴇɴ
ʜᴇᴛ ɢᴀᴀᴛ ᴏᴠᴇʀ ᴘɪᴊɴ
ʜᴇᴛ ᴠᴇʀʟᴇᴅᴇɴ ᴘʀᴏʙᴇʀᴇɴ ᴛᴇ ᴠᴇʀɢᴇᴛᴇɴ
Zoals in dit gedicht te lezen is en iets wat ik voor mijn gevoel niet vaak genoeg uit kan leggen is; een eetstoornis gaat niet over eten.
Iets wat voor mensen zonder eetstoornis vaak lastig te begrijpen is. Logisch, het meest zichtbare symptoom is namelijk de struggle met eten. Maar juist dat is het hele punt. De eetstoornis verlegd de focus van het onderliggende probleem, naar een hyperfocus op eten. Dat kan zijn zo min mogelijk eten, afvallen, alles tot in de puntjes wegen en meten, obsessief sporten, eetbuien en compenseren, ga zo nog maar even door. Geen een eetstoornis ziet er hetzelde uit. Een ding hebben ze gemeen, ze verleggen de focus van het onderliggende probleem. Datgene wat te pijnlijk is om te voelen, te pijnlijk om aan te gaan.
Een ondervoed lichaam gaat letterlijk in overlevingsstand. Alle functies die niet noodzakelijk zijn om te overleven, worden uitgeschakelt. Je hebt nergens meer energie voor. Dus ook niet om te voelen wat er nou eigenlijk in de weg zit. In mijn geval mijn trauma en alle gevolgen daarvan. Zo weinig eten dat mijn lichaam in overlevingsstand gaat, betekend niet hoeven voelen, minder herbelevingen en dissociaties, minder nachtmerries. Ik lag liever wakker van de pijn, dan van de nachtmerries. Ik was liever zo kapot van de ondervoeding, dan dat ik gesloopt was van de eindeloze herbelevingen. Eigenlijk is het kiezen tussen twee kwaden.
Daarom is herstellen van een eetstoornis zo lastig. Het is niet simpelweg het herstellen van een normaal eetpatroon en wanneer nodig aankomen. Er komt zoveel meer bij kijken. Het herstellen van het eetpatroon betekend dat de onderliggende problematiek weer om de hoek komt kijken en dat maakt, hoe zwaar en pijnlijk een eetstoornis ook is, een terugval zo verlijdelijk.
Dus de volgende keer voordat je tegen iemand met een eetstoornis zegt ‘eet gewoon normaal’, of voordat je denkt dat iemand beter is omdat diegene weer eet, sta hier eens bij stil. Neem wellicht eens de tijd om iemand te vragen waar hij/zij echt mee zit en of je diegene daarbij kan ondersteunen. Want een eetstoornis gaat over zoveel meer dan eten.